دوباره غربت گنگي ،بر روي سبزه ها مي نشيند وحجم سرخي ،بغض ماه را مي شکند. يلداترين شب ، بر روي صبح ، سياهي   مي ريزد وزمان از حرکت باز مي ماند . جان عاشقان در آتشي از ماتم‏مي سوزد و شراره اش ،دنيا را مي سوزاند . هق هق گريه ، رخصت تسليت گويي نمي دهد و طاقت شانه ها را مي گيرد .

صداي نافله هاي آخرين مردي غريب ، از ديار سجّاده ،در گوش زمان بلند است وخستگي و شکستگي بر نگاهش پرده انداخته است . او که دلش ، با ياد شقايق مي سوخت وبا غربت ياس هاي مدينه و در سوخته خانه  مادرش ، آرام آرام ، نجوا مي کرد . او که کوچه هاي دلش لبريز از خاطرات نينوا بود وماه شا هد آخرين نواي نيستان ناله خيزش بود . تاريخ از کدامين مصيبت او شکوه کند ؛ آن گاه که خانه اش را به آتش کشيدند و در ميان شعله هاي ظلم ، رهايش کردند يا آن دم که نا جوانمردانه ، پاي بر سجّاده نيايشش گذاشتند وبي رحمانه ، آن سواران سرمست ، او را مانند پدرش علي (ع) ، در کوچه ها با پاي برهنه ، دواندند .

زهر در بند بند پيکره بردبارش ، خانه کرده و جگرش را به مهماني عاشورا و عطش برده بود . دانه هاي ذکر را ، تسبيح مي کرد و هودجي از نور ، پايين مي آمد تا او را از آبشار نور ،بالا برد و از نگاه سوگواران دور  سازد . تاريخ ،شرمنده از حکايت غربت اوست و اکنون عاشقان ، بر ساحل اشک ، نامش را مي خوانند و اين مصيبت  بزرگ را تسليت ميگويند .

عروج فرشته روحش به سوگواران داغش تسليت !

عزيزان! بسيار مى شود كه انسان، به عنوان يك آزمون الهى در داخل كشورهاى اسلامى يا بيرون آن در ميان گروهى بى بند و بار گرفتار مى شود كه او را به همرنگى خود مى طلبند، وسوسه هاى نفس و شياطين در اينجا شروع مى شود، كه چاره اى جز همرنگ شدن با جماعت نيست، و براى اين كار عذرهاى واهى مى تراشد!

ميزان رشد اخلاقى، استقلال شخصيّت و شكوفائى ايمان هر انسانى در اين گونه شرايط ظاهر مى شود، آنها كه همچون خسى با امواج حركت مى كنند، غرق فساد مى شوند، و رسوا نشدن را در همرنگى با جماعت آلودگان مى پندارند، آنها انسان هاى بى ارزشى هستند كه از جوهره آدميّت به پوسته اى قناعت كرده اند.ولى تو اى عزيز! ارزش والاى خود را در چنين محيط هائى نشان ده و قدرت ايمان و قوّت تقوا و استقلال شخصيت خود را آشكار ساز و به خود بگو: «همرنگ جماعت شدنت رسوائى است»!!

انبياء و اولياء و پويندگان راه آنان غالباً در زمان خود همين گرفتارى را داشتند، ولى با صبر و شكيبائى و استقامت نه تنها همرنگ نشدند، بلكه محيط خود را دگرگون ساختند و به رنگ خود درآوردند!ساختن با محيط و همرنگى با آن، كار انسان هاى بى اراده است، ولى ساختن محيط هاى جديد و ايجاد تحوّل و دگرگونى مثبت، كار قدرتمندان و مؤمنان شجاع و با شهامت است.

برنامه گروه اوّل، تقليد كوركورانه و شعارشان «اِنّا وَجَدْنا آبائَنا عَلى اُمَّة وَ اِنّا عَلى آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ»(1) است در حالى كه برنامه گروه دوم، تفكّر و تدبّر و انتخاب شايسته و شعارشان «لاتَجِدُ قَوْماً يُؤمِنوُنَ بِاللّهِ وَ الْيَوْمِ الاْخِرِ يُوادّونَ مَنْ حادَّ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانوُا آبائَهُمْ اَو اَبْنائَهُم اَو عَشيرَتَهُم اولئِكَ كَتَبَ فى قُلُوبِهِمُ الاْيمانَ وَ اَيَّدَهُمْ بِرُوح مِنْهُ»(۲) مى باشد.

آرى روح القدس به يارى آنها مى شتابد و فرشتگان الهى از آنها پاسدارى مى نمايند و به تقويت روحيه آنها مى پردازند و آنها را دعوت به مقاومت مى كنند.

هان اى عزيز! اگر در چنين شرايطى گرفتار شدى خود را به خدا بسپار و بر ذات پاكش توكّل كن و از «كثرة الخبيث» وحشت نكن و اين آزمون را با موفّقيّت، پشت سر بگذار، تا از بركات آن بهره مند شوى و بگو: «قُل لايَسْتَوى الخَبيثُ وَ الطَّيِّبُ وَ لَو اَعْجَبَك كَثْرَةُ الْخَبيثِ فَاتَّقُوا اللّهَ يا اُولى الاَْلْبابَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ; ناپاك و پاك يكسان نيست هرچند كثرت ناپاكان تو را در تعجّب فرو برد، تقواى الهى پيشه كنيد اى خردمندان تا رستگار شويد»(۳).

اين آزمون الهى مخصوصاً براى جوانان عزيز در زمان ما اهمّيّت بيشترى دارد، و آنها هستند كه مى توانند ازپيروزى در اين امتحان بزرگ بر بال فرشتگان رحمت سوار شوند و در اوج آسمانِ قرب پروردگار به پرواز درآيند!

1. زخرف / 23.

۲. مجادله / 22.

۳. مائده / 100.

برگرفته از سايت آيت الله مکارم شيرازی (دام ظله)

شهادت براي انسان هاي پاک باخته اي که عاشقان خداجويند و خداگونه راه مي پويند ،راه ميانبري است که بسيار زود  آن ها را به هدف مقدسشان مي رساند، تا آن جا که براي انسان هاي آلوده نيز که يکباره دگرگون مي شوند و در طريق پيکار براي خدا قرار مي گيرند و با اخلاص و آگاهي راه شهادت و مرگ سرخ در راه خدا را در پيش مي گيرند،از آن جمله مطهراتي است که معجزه آسا همه آلودگيهاي آنان را در يک لحظه در جويباري از خون شستشو مي دهد و آن ها را علي رغم گذشته سياهشان ،به مقام پاکان و برگزيدگان خدا مي رساند. که رسول خدا(ص) فرمود:«ما من قطره دم أحب الي الله عزوجل من قطره دم في سبيل الله؛ هيچ قطره اي نزد خدا محبوبتر از آن قطره خوني که در راه خدا ريخته شود،نيست.»

شهادت بالاترين آزمايشي است که با موفقيت در آن و نيل به شرف والاي شهادت، وارستگي شهيد و رستگاريش تضمين شده است و نيازي به آزمايش ديگر نيست و آن جا که در گذرگاه آخرت ،همه و همه مورد سؤال قرار مي گيرند ،شهيد از آن معاف مي شود.

آيا در ارزش شهادت اين کافي نيست که پيامبر(ص) آن را در طبقه بندي ارزش ها ،بالاترينش قرار داد و فرمود:« و فوق کل ذي بر، بر حتي يقتل  في سبيل الله ،و اذا قتل في سبيل الله فليس فوقه بر؛ بالاتر از هر  عمل نيک، عمل نيکوتر وجود دارد، تا آنگاه که انساني در راه خدا شهيد شود، که برتر از آن ديگر عملي نيک وجود ندارد.»

تاريخ بشر سراغ ندارد کسي را که مانند علي (ع) به شهادت عشق بورزد و در مراحل مختلف زندگي، بي تابانه در انتظار آن باشد و بلکه به اميد شهادت زندگي کند و بدون اين اميد و انتظار، زندگي برايش سخت و اختناق آميز و غيرقابل توجيه باشد!!

يک بار در احد، بشارت آن را از زبان پيامبر شنيد و در موقعيتي ديگر که مي خواهد آن را از زبان پيامبر (ص)  بشنود ، چنين عنوان مي کند : « گفتم اي رسول خدا آيا مگر جز اين است که در روز احد که گروهي از مسلمانان به شهادت رسيدند و شهادت نصيب من نشد و سخت بر من گران آمد ، تو به من فرمودي : اي علي، مژده باد تو را که شهادت در پي تو خواهد آمد ؟ پيامبر به من فرمود : همانا اين بشارت تحقق مي پذيرد ، در همان هنگام صبر تو چگونه است؟  گفتم اي رسول خدا شهادت از صحنه ها و مواردي نيست که بر آن صبر بايد کرد، بلکه موقعيت و صحنه ايست که بايد بدان بشارت داد و بر آن سپاس نمود. »

سخن امام نشان گر هيجان خاص و عشق توصيف ناپذير آن حضرت نسبت به شهادت است که حتي در واپسين لحظات عمر در محراب خونين اين سخن را بر زبان جاري ساخت« فِزتُ وَ رَبَّ الکَعبه» و در بستر شهادت فرمود: «سوگند به خدا ، همراه مرگ چيزي به من روي نياورده که از آن خشنود نباشم ، و نشانه هاي آن را زشت بدانم، بلکه من چونان جوينده آب در شب که ناگهان آن را بيابد، يا کسي که گمشده خود را بيابد از مرگ خرسندم که آن چه نزد خداست براي نيکان بهتر است.»

آمد آن ماه كه جان زنده شود بر اثرش

                                            نفسي تازه كند دل به دعاي سحرش

دارد اين ماه نشان از شب رحمت ، شب قدر

                                           جاي دارد كه بريزيم همه گل به سرش

خواب و بيداري اش اين ماه به جز طاعت نيست

                                             گر كسي ياد خدا موج زند در نظرش

صبح ، دامان پر از نور و كرامت دارد

                                         هر كس الماس بريزد سحر از چشم ترش

«ربنا»يي كه در آغاز اذان مي شنويد

                                            هست از مژده آمرزش عصيان خبرش

رمضان نيست مگر موسم پرهيز و گريز

                                         دل اگر خواست خدا مي شود امدادگرش

رمضان ساحل آرامش روح است و روان

                                       عاشق از خود به خدا ميرسد از رهگذرش

رمضان فصل بهار است و نسيمش قرآن

                                        چه نسيمي ! كه شكوفايي دلها ثمرش

رمضان آبي درياست پر از گوهر راز

                                         دل به دريا زدگان فيض برند از گوهرش

آن شب قدر كه محراب به فرياد آمد

                                      ماه در هاله اي از واهمه خون شد جگرش

مسجد كوفه اگر داغ شقايق را ديد

                                       كعبه احرام سيه بست به ديوار و درش

اي خوش آن سفره افطار كه با ياد نجف

                                          بنشينند يتيمان علي دور و برش

روزه امساك دل و دست و زبان است آري

                                      روزه چون قلب شما در ضربان است آري

زندگي بشر از بدو خلقت تحت تاثير دو عامل مهم شب و روز بوده است. انسان با مشاهده علامت شب (تاريکي) به سر پناه خود روي مي‌آورد و با آشکار شدن صبح و روشنايي به سوي تلاش و فعاليت مي‌شتابد.

خداي متعال از دو عامل فوق به عنوان نعمتي بزرگ ياد مي‌کند و در کنار ساير نعمتهايش مي‌فرمايد:"و جعلنا الليل لباسا و جعلنا النهار معاشا" (يعني شب را براي شما پوششي قرار داديم و روز را براي معاش شما قرار داديم.) اين عملکرد فطري در انسان بيانگر اين است که انسان ناخودآگاه تحت تاثير رنگها قرار مي‌گيرد و با کشيده شدن پرده آبي تيره بر آسمان احساس نياز به استراحت و آرامش در او به وجود مي‌آيد؛ و با طلوع صبح و آشکار شدن نور و روشنايي زرد رنگ به انسان نيروي تکاپو و فعاليت دست مي‌دهد. بنابراين پيشينه شناخت رنگها و احساس نياز به آنها به صورت تکويني در خلقت وجود داشته است.

 در قرآن کريم، از ميان همه رنگها به رنگ سبز به عنوان رنگ لباس بهشتيان معرفي شده است: "ويلبسون شباباًَ خضراً من سندس و استبرق" لباسهاي سبز حرير و ديبا بپوشند.

*مسرّت بخشي و شادی آور بودن

اگر آب مايه حيات است، رنگ سبز نشانگر طراوت و زندگي مي‌باشد چرا که طبيعت با اين رنگ لباس حيات به تن مي‌کند. خداوند متعال اين شگفتي را به صورت زيبا ترسيم کرده و مي‌فرمايد: «و جعلنا من الماء کل شيء حي"يعني به وسيله آب هر چيزي را زنده قرار داديم «فاخرجنا به نبات کل شيء فاخرجنا منه حقيراء" ‌به وسيله آب هر گونه گياه برآورديم و از آن گياه جوانه سبزي خارج ساختيم.

آخرت هيچ جايگزيني ندارد و دنيا بهاي آدمي نيست.امام علي (ع)

رنگ سبز، رنگ گياهان وطبيعت است و خداوند آنها را مظهر مسرت و شادي معرفي مي‌کند: "فأنبتنا به حدائق ذات بهجة" پس به وسيله آب باغهاي بهجت انگيز رويانيديم. در تعريف بهجت آورده که البهجة حسن اللون و ظهور السرور فيه" بهجت بهترين رنگ است و شادي و نشاط در آن ظهور دارد.

امام صادق عليه السلام در بيان خاصيت رنگ‏سبز مي‌فرمايد:"سه چيز غم و غصه را از بين مي برد 1- آب 2- رنگ سبز 3- خوشرويي.

شيخ حر عاملى رحمه اللّه از بزرگان اصحاب نقل مى كند كه امام صادق عليه السلام فرمود:

((شبى كه حضرت قائم (عج ) در آن متولد شد، هيچ نوزادى در آن شب متولد نمى شود مگر اين كه

 مؤ من خواهد شد، و اگر در سرزمين كفر متولد گردد، خداوند او را به بركت امام مهدى (عج ) به سوى ايمان منتقل مى سازد.))

در نيمه شعبان زيارت حضرت امام حسين عليه السلام و همچنين زيارت امام زمان عليه السلام مستحب است ، امام صادق عليه السلام فرمود:((شب نيمه شعبان بهترين شب بعد از شب قدر است و خواندن دو ركعت نماز در شب نيمه شعبان بعد از نماز عشاء مستحب است ، در ركعت اول بعد از حمد، سوره كافرون و در ركعت دوم بعد از حمد سوره توحيد خوانده شود)). غسل و شب زنده دارى و عبادت در اين شب بخصوص فضائل بسيار دارد، اين شب در نزد خدا چنين مقامى دارد كه ولايت با سعادت امام زمان عليه السلام در سحرگاه اين شب واقع شده و بر عظمت و رونق آن افزوده . ضمنا رواياتى آمده كه نيمه شعبان همان شب قدر و تقسيم ارزاق و عمرها است ، و در بعضى از اين روايات است شب نيمه شعبان شب امامان عليهم السلام است و شب قدر شب رسول خدا صلى اللّه عليه و آله است . از جمله فضائل اين شب اينكه ، از شبهاى مخصوص زيارت امام حسين عليه السلام است كه صد هزار پيامبر (صلواة اللّه عليهم ) آن حضرت را در اين شب زيارت مى كنند. از نمازهاى مستحبى كه در اين شب وارد شده دو ركعت نماز است كه در هر ركعت بعد از حمد صد بار سوره توحيد خوانده مى شود. نقل شده رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله فرمود
شب نيمه شعبان در خواب ديدم جبرئيل بر من نازل شد و فرمود :اى محمد ،اى محمد (ص) در چنين شبى خوابيده اى ؟ گفتم اين شب چه شبى است ؟ فرمود شب نيمه شعبان است برخيز، مرا بلند كرد و به بقيع برد، و سپس ‍ فرمود سرت را بلند كن زيرا در اين شبها درهاى رحمت خدا در آسمان بروى بندگان باز است ، همچنين در رضوان ، در آمرزش ، در فضل ، در توبه ، در نعمت ، در جود و سخاوت ، در احسان باز است ، خداوند به عدد پشمها و موهاى چرندگان در اين شب گنهكاران را آزاد مى كند، پايان عمرها در اين شب ، تعيين مى گردد، رزق هاى يكسال در اين شب تقسيم مى شود و حوادث يكسال در اين شب معين مى گردد. اى محمد! كسى كه اين شب را با تكبير و تسبيح و تهليل و دعا و نماز و قرائت قرآن و اطاعت و خضوع و استغفار بسر برد، بهشت منزل و سراى او است ، و خداوند گناهان گذشته و آينده اش را مى آمرزد... اى محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم اين شب را احياءدار و به امت خود دستور بده آنها نيز اين شب را احياء بدارند، و با عمل به سوى خدا تقرب جويند، چرا كه اين شب شبى شريف است . از اعمال اين شب ، خواندن دعاى كميل در سجده است روايت شده كه كميل گويد ديدم على عليه السلام اين دعا را در شب نيمه شعبان در سجده خواندند. در مورد زيارت امام حسين عليه السلام در اين شب بخصوص در صورت امكان در كنار قبرش ، آمده هر كه بشناسد امام حسين عليه السلام را و شهادت او و هدف شهادتش را كه موجب نجات امت گرديد و وسيله و راهگشائى براى رسيدن به فوز عظيم شد (خلاصه اينكه عبادتش در اين شب از روى توجه و علاقه و معرفت خاص باشد) آنگونه خويشتن را در برابر خدا خاضع نمايد كه شايستگى آن را دارا مى باشد و نيز از خدا خواسته هاى شرعيش را تقاضا كند.

بر گرفته از کتاب حضرت مهدى عليه السلام فروغ تابان ولايت